Bir Ağır Beste Ölüm

Kaçıncı yüzyıldan kalma hüznün kırbaç iziydi
Alnımızda kazınmış bir yara?
Hangi metruk mezarın kalıntıları
Ellerimizde dikili parmaklar?
Karadeliğin yuttuğu hangi galaksinin
Karanlık bedenimizde ölmeden önce
Son çırpınışıyla parlayan yıldızıydı gözlerimiz?

Kalpten vuran ağır besteyken ölüm terennümleri
Toprağa batışın hüznüydü ölümün gölgesi
Dudaktan sızan kırmızı bir hayat
Sönmeden önce mırıldandığı kelimesiydi ruhun.

Ki insan
Dünya mezarında tüten hayat ocağına
En ölümlü
En diri şahit
Ve insan…
Cennetten kopan varlık yarasından düşen
Kıvrılmış yaprak…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir