Haydin Delirelim!

Biz küçükken yani daha çocukken, evin içinde kardeşimle hoplayıp zıplamaya, o odadan o odaya top koşturmaya başladığımızda nenem dedem hemen ‘delirmeyin’ derdi.

Delirmek ne ben bilmiyorum ki o zamanlar. Odadan odaya top koşturmak, evin içinde kovalamaca oynamak, annemin caanım kanepelerinde hoplayıp zıplamak…

Bizim için delilik buydu o zamanlar. Canım sıkılınca kardeşimi dürterdim ‘hadi oynayalım’ değil de  ‘hadi delirelim’ derdim. Oda ‘tamam delirelim’ derdi. Biz evin içinde oradan oraya delirirdik. Deseler ki çocukluğun nasıldı diye. Derim ki deliceydi. ?

Yıllar geçti liseler, üniversiteler bitti büyüdük adam olduk. Şimdilerde kimseye ‘hadi delirelim’ diyemiyorum. Ama içimde ki çocuk hep birinin ‘hadi delirelim’ demesini bekliyor. Hadi delirelim desin biri bana. Hadi büyükler gibi delirelim desin o da kâfi.

Desin ki nefesimiz kesilene kadar koşalım, sesimiz çıkmayana kadar bağıralım, dertlere kederlere gülüp geçelim, hayatımızda hep yanımıza kar kalacak mutluluklar yaşayalım, acımızı da haykıralım, aşkımızı da…

Bekliyorum ama kimse bir şey demiyor.

Ya da ne gerek var birilerine biz kendi kendimize delirelim. Evimizin, yüreğimizin hepsi bizim olsun. Biz o içindeki çocuğu öldürmeyenlerden olalım. Delirmek lazım bazen gerçekten delirmemek için işte o yüzden..

.. Haydin delirelim. ?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir