Çağ Çocuk, Hâl Eb!

EY bulunduğum çağ!
battıysam kus beni bataklığından
hançeremde isin birikmiş
yan cebimde alınyazın
ağırlığını çıldırarak ödüyorum her gün
bizzat etimden, ruhumdan kopara kopara hatta

EY kaderin aynı sathına yazıldığım beşer!
öyle yalnızlık oyunundayım ki
elim, ağzım peşim sıra kapkara
yeter!
sevdikçe buz kesiliyorum
perdeler kıpraştıkça ay ışığında eriyorum

EY dişini göstermeye hazırlanan sırtlan sürüsü
EY!
EY!
EY!
davam düştü
ben daha düşmedim
belki yok sürünüze hırlayacak sesim
ben sadece iki elim
ve on parmağımla bir kavimim

(parantez arası)

[-vicdan bu
-yok, kandırmışlar sizi
-şöyle iğrenme emojili surat!
-aman sanki ölmüyoruz da ne oluyor
EY!
EY!
EY!
beni duymayın
bari çağı
bari aşkı duyun
EY!]

EY koynumda tohum,
boynumda urgan
sesimde titreyişiyle ebed mazlum
tanışıklığımız arttıkça azalan hin oğlu hin doyum!
ya
duy
beni
ya dirilt!
ölmek için çok gencim
yaşamak için çok geç

herkes elinden geleni yaptığına inanmıştır
ve ilan ediyorum
davam düşmüş
bu çağ kapanmıştır.

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir